Wystawa Jacka Ziemińskiego "Co robi malarz we wnętrzu"

28 maja 2010 w Galerii Zderzak w Krakowie odbył się wernisaż wystawy Jacka Ziemińskiego "Co robi malarz we wnętrzu". Na wystawie zobaczyć możemy obrazy i przedmioty, które byłyby zwykłymi meblami, gdyby nie to, że istnieją w jednym tylko egzemplarzu. Meble zostały zaprojektowane przez artystę i pomalowane tak pięknie, że stały się czymś więcej – obrazami malarza-optymisty.

REKLAMA GOOGLE

kurator: Marta Tarabuła

„Ja nie robię mebli, ale zrobiłem coś takiego, co chciałbym mieć” – mówi malarz-optymista. Faktycznie,
meble są „jak namalowane”, są jak z bajki o malarzu, który potrafi wyczarować różne przedmioty rzeczywi-
ste. Ich pierwsze pomysły pochodzą z domu malarza. Cały dom malarza jest nowoczesną bajką, stojącą na
skraju lasu.

Kim jest Jacek Ziemiński?
Jacek Ziemiński jest najbardziej niedocenionym malarzem pokolenia lat 80. Zawsze był estetą i lata 80.,
burzliwe i gadatliwe, zaczął od skromnych obrazów malowanych w jaśniutkie paski. Potem dostosował się
do panującego klimatu i na plótnach ogromnych rozmiarów malował gigantyczne ziemniaki, zalewane fala-
mi oceanu ponure wyspy, wielkie gruszki, ukochane konie-Araby, stojące nieruchomo w morskich grotach.
Kiedy w latach 90. klimat się zmienił, Ziemiński wrócił do swoich ulubionych motywów: znów malował w
paski. W czasie indywidualnej wystawy w warszawskiej Zachęcie w 1999 roku napisano o nim dwie cieka-
we rzeczy. „Obrazy Ziemińskiego są ładne.” - zauważyła krytyczka nr 1 – „Dla artysty malarstwo samo w
sobie jest wystarczającym celem, aby zaistnieć. Ziemiński to mikroskopijny odbiornik dynamicznej zasady
wszechświata.”

„Szanowny Panie Jacku” – napisała bardziej intymnie krytyczka nr 2. – „Oczyszczenie nie zubaża, bo drażni
Pan struny naszej elementarnej wrażliwości i naszej własnej czystości. Jest tutaj pełnia dzięki kontrastom,
jest miłość, jest warsztat i jest lament – dyskretny, ubrany w trzymające swą paskowatość paski. Bardzo
mnie Pan pokrzepił.”

W latach 2000 Ziemiński został panem od rysunków w Przekroju Najsztuba. To on przyhołubił Sasnala i
Maciejowskiego oraz odpowiadał za ogólny szlif. Przekrój był wtedy czasopismem trendy, no i wychodził
w Warszawie! Z członkami Grupy Ładnie łączyła go lekkość tworzenia i poczucie humoru. Powiedziano o
Maciejowskim, że to „malarz, który maluje malarzy”. Ziemiński to „malarz, który maluje malarstwo”.

Dom malarza i gentelmana.
Dom malarza powstał niedawno; w drugiej połowie lat 2000. Dom jest ze szkła i modrzewia. Stoi w lesie
na trawniku. W środku ma dużo powietrza. Wszystko jest ładne i rozumne: meble, lampy, sztućce, drzwi,
kołdry, poduszki. Ściany wewnętrzne i niektóre przedmioty zostały pomalowane ręką artysty tak, jakby były
tam zawsze – swobodne i radosne. Cząstkę tego domu – kosmosu nowoczesnego malarza – zobaczymy na
wystawie w Zderzaku.

Dane biograficzne.
Urodził się w 1953 roku w Warszawie. W latach 1975-1979 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w
Warszawie, gdzie w latach 1982-89 pracował jako asystent. Uczył i uczy w szkołach prywatnych. Uprawia
malarstwo. Reprezentuje warszawską szkołę malarskiej nowoczesności (Gierowski, Dominik, Ciecierski).
Miał wystawy m.in. w Galerii Promocyjnej i Galerii Studio w Warszawie, w Muzeum Narodowym we
Wrocławiu, w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie, w Galerii Wyspa w Gdańsku, w Zderzak w
Krakowie (w 1998 roku).

Jego obrazy znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, CSW Zamek Ujazdowski w
Warszawie, Centrum Sztuki Studio w Warszawie, Galerii Zachęta oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i
zagranicą.

Lubi konie, dzieci, psy, rozmowy o sztuce, zwłaszcza o malarstwie. Kocha swoją żonę, jest punktualny,
dobrze gotuje, ma poczucie humoru i kilka innych zalet.
Słabości: ray-bany, Warszawa, malarstwo, kilka innych.

Galeria Zderzak, kraków, ul. Floriańska 3